Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

Adamın kafasında derin bir iz vardı. Çetin savaşların kafasına bir şarapnel parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Nasır’dı. Savaşta ağır izler asıt olmuş mültecilerin bakılan Danimarka kurumunda uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ kolu hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Çeşitli günlerde kucağıma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve kalemleri başkalarının ihtiyacı için sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini hala üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın sakın!” demekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ile aile ortamında zorlanıyordu.

Psikolog danışmanı çabalar tesir etmedi. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Bütün aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girdiklerinde, Rahman kalktı, “Öğretmen!” söyledi koşarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye aniden yaptı.

Soğuk havalarda ben, iki] çorap. Dede terlikle gelmişti. Ceketin altına giydiği beyaz renkli entarisini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Anne ve ninesi ve annesi kapalıydı. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk çok kötü hissetti. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki sır anlamaya gayret ediyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden, polis tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleri bilincinde şekilde yatarken gece altını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanç içinde odayı terk etmek istedi. Sorunu çok kültürlüce.

Konsensusla ailelerin çoğunlukla destekleriyle Rahman’ın birkaç danışmana yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la rehberlik ile koordine görevi bana verildi.

İlerleyen günlerde Rahman okulda koşarken kapıya. Bir şey olmadı ama hissi acı duydu, samimi yoğun üzüldü. Onu teselli etmek destek olmak elinden tutmaya kütüphane götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir renkli kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap okuyor görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. Rahman, renkli küçük kalemlerle bir şeyler çizerken bana dikkat etmemiş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kağıt getirip bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça uğraşmış, uyumak istiyor, okula gitmek istemiyor. Dostları onu sevmiyor!” dedi. O yıl başka bir okulda göreve başladım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile buluştum. Beni tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü karardı; benden gizlemedi. Oğul sonraki gelişen birçok Suç olaylarına dolaşıp yetkililer kayda işlenmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup problemli çocukların eğitildiği bir tane kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün çabalarımıza rağmen Rahman’ı kurtaramamış olduk.